nieuws
projecten, optredens, cd releases

Gelukt! we zijn open! Het was een prachtig gebeuren met cultuurschef Lars Erik die vanaf het versierde balkon een speech gaf, taart met de afbeelding van het gebouw en een volle zaal. De mensen waren bijzonder enthousiast en opgetogen dat er wat in Ålvik en vooral ook in Messen gebeurt. Het gebouw is zo geworteld in de samenleving, daar beginnen we nu pas echt goed achter te komen. Veel van de bezoekers hebben er jaren gewerkt en zelfs gewoond. Dat het na jaren leegstand een nieuwe functie krijgt en daardoor wordt “teruggegeven” aan de mensen wordt hogelijk gewaardeerd. Esmée en ik traden op. We wisten niet wat we konden verwachten aan reacties. De mensen vonden het prachtig. Sommigen waardeerden de muziek, en anderen waardeerden het feit dat er muziek gemaakt werd, in ieder geval werd er ruimschoots geglunderd. Monique en ik waren uitgeput maar tevreden. Nu maar hopen dat de plaatselijke politiek besluit dat we door kunnen met dit project. En vooral dat vanaf september, na de eerste evaluatie, de vraag van de autoriteiten niet is: ” wat gaan we met Messen doen”, maar ” Albert en Monique, wat gaan jullie met Messen doen”? en: “hoe kunnen we jullie helpen”. Want er blijft onzekerheid. Nu men ziet wat de mogelijkheden zijn met zo’n gebouw (we hebben een tipje van de sluier opgelicht) denken anderen – die tot voor kort nog geen enkel initiatief toonden-: “wacht ’s even, dat idee zouden we ook gehad kunnen hebben…”
We gaan het allemaal meemaken. Voor nu even een paar dagen rustig aan. Veel films kijken, beetje uitslapen en van daaruit verder.

Lars Erik Klafstad heet hij. Een bevlogen man met visie en gevoel voor humor. Hij gaat zaterdag Messen openen. En openen betekent bij ons: een begin maken. Coffee, cake, art & music en dan daarna over tot de orde van de dag. Hopen we.

Met het veelvuldig traplopen spreek ik spieren aan waarvan ik het bestaan niet vermoedde. Toch zijn ze er en ze zijn onmisbaar. Dat weet ik, want als ze moe zijn, is de trap minstens twee keer zo lang. Hoe houd ik mij staande na een dag op en neer?

Van alles deden we. En van alles veel en vooral veel regelen en wit schilderen. Het is maar goed dat we van wit houden. Voor de rest is er schot in de zaak al krijgen we bar weinig praktische ondersteuning van de gemeente ondanks goede bedoelingen en toezeggingen. ‘Ze’ zijn druk, ik weet het; ‘er’ zijn weinig mensen, ik weet het, maar toch… Vorige week hebben we diverse momenten van frustratie en wanhoop gekend omdat geen enkele (practische) belofte is nagekomen. Aangezien we willen dat alles er goed uitziet, doen we het dan maar zelf. Pffff.

Wat dan wel weer leuk is, is dat we met het visitekaartje van Jan Tsjosås, de bedrijfsontwikkelaar (wat dat dan ook mag zijn) voorzien van het getal 15100 op krediet van de gemeente mogen kopen wat nodig is, mits binnen het budget van 10.000 kronen. Het vertrouwen is groot. Niemand kent ons, maar we verlaten de winkel met spullen ter waarde van honderden euro’s, zonder betalen. Wonderbaarlijk.

Messen staat hoog op de lijst van belangrijke projecten voor de Hardanger regio. Er wordt met veel geestdrift over gesproken, meestal over onze hoofden heen, en vorige week onderbrak de minister van Cultuur haar vakantie om projecten in de regio te bezoeken. Ze kwam ook langs Messen. Wij ontmoetten haar niet, want… wij waren bij IKEA…keukenspullen kopen! Een goed excuus, vond men. De volgende dag was de officiele opening van RAWHardanger en de presentatie van een te bouwen ‘landmark’. Hotshots in de zaal. Big sponsoring bosses, gemeenteheren zonder stropdas, want daar doen ze hier niet aan, de cultureel attaché van Nederland (met stropdas), en wederom de minister. Tussen de speeches door speelde ik solo piano. Mijn eerste openbare noten op Noors grondgebied. Men vond het mooi en na afloop spraken we de minster aan. “O ja”, zei ze, “jullie waren bij IKEA”. “Ja”, zeiden we, “bij IKEA waren we”. Want zo was het.

Lisa & Lysander zijn gearriveerd. In een half-SUV met kilo’s overgewicht aan cello’s, computers, lenzen, statieven, boeken etc kwamen ze aan. En nu kijken ze ook uit over de fjord. Cello klanken vullen Messen. Prachtig. En Lisa ging onmiddelijk op pad richting de fabriek. Het is zo fijn dat ze er zijn. We vierden de eerste bezoekende artists in residence met prosecco & pasta. Dit was de aftrap.

Goed nieuws: Herbert en Mirjam hebben een dochter! Vandaag geboren. Eva Johanna. Daar is ze dan. Veel geluk, kleine.

Het gebouw wordt witter en strakker. We verven Messen naar ons toe . Monique is niet te stuiten, muur na muur, gestaag én netjes. Vandaag was ik even uitgeput van al dat geschilder en stond ik mezelf toe in de zon zitten. Jaja, de zon. Die hebben ze hier ook. Het schijnt dat men op een zonnige dag alles laat liggen en naar z’n boshut rent. Ze doen maar. Voor mij even geen geren. Ik zat onder de veranda met een boek en voelde de zomer.

Wij vorderen. Ook het Oktober Music Fest gaat door, met een mooi programma: Veenendaal/Kneer/Sun; Oene van Geel & Eric Vaarzon Morel en Benedicte Maurseth (Hardanger Fiddle). Zaterdag 12 juli a.s. de eerste open avond met muziek van Esmée Olthuis en mijzelf en presentaties van beeldend kunstenaars + een officieel praatje van Lars Erik, de cultuurchef. Zaterdag speel ik een stukje solo bij de opening van RAWhardanger. De kunstenaars zijn in aantocht. De keuken is spic & span. En… hulptroepen zijn in aantocht om het gebouw te reinigen. Op het nippertje, want mijn stofdoek had ik al bijna in een hoek gegooid.