Hot Shots
Van alles deden we. En van alles veel en vooral veel regelen en wit schilderen. Het is maar goed dat we van wit houden. Voor de rest is er schot in de zaak al krijgen we bar weinig praktische ondersteuning van de gemeente ondanks goede bedoelingen en toezeggingen. ‘Ze’ zijn druk, ik weet het; ‘er’ zijn weinig mensen, ik weet het, maar toch… Vorige week hebben we diverse momenten van frustratie en wanhoop gekend omdat geen enkele (practische) belofte is nagekomen. Aangezien we willen dat alles er goed uitziet, doen we het dan maar zelf. Pffff.
Wat dan wel weer leuk is, is dat we met het visitekaartje van Jan Tsjosås, de bedrijfsontwikkelaar (wat dat dan ook mag zijn) voorzien van het getal 15100 op krediet van de gemeente mogen kopen wat nodig is, mits binnen het budget van 10.000 kronen. Het vertrouwen is groot. Niemand kent ons, maar we verlaten de winkel met spullen ter waarde van honderden euro’s, zonder betalen. Wonderbaarlijk.
Messen staat hoog op de lijst van belangrijke projecten voor de Hardanger regio. Er wordt met veel geestdrift over gesproken, meestal over onze hoofden heen, en vorige week onderbrak de minister van Cultuur haar vakantie om projecten in de regio te bezoeken. Ze kwam ook langs Messen. Wij ontmoetten haar niet, want… wij waren bij IKEA…keukenspullen kopen! Een goed excuus, vond men. De volgende dag was de officiele opening van RAWHardanger en de presentatie van een te bouwen ‘landmark’. Hotshots in de zaal. Big sponsoring bosses, gemeenteheren zonder stropdas, want daar doen ze hier niet aan, de cultureel attaché van Nederland (met stropdas), en wederom de minister. Tussen de speeches door speelde ik solo piano. Mijn eerste openbare noten op Noors grondgebied. Men vond het mooi en na afloop spraken we de minster aan. “O ja”, zei ze, “jullie waren bij IKEA”. “Ja”, zeiden we, “bij IKEA waren we”. Want zo was het.
