nieuws
projecten, optredens, cd releases

Onze poster hangt bij de supermarkt. Samen opgeprikt. En bij de bushalte. Daarna aten we een ijsje in de zon. Dat hadden we wel verdiend, leek ons. Noors voor gevorderden (klik op de link):
messen
We zullen zien wie er op afkomt. De koffie staat klaar en we hebben maximaal 10.000 kronen om verf van te kopen…..

Naast plantaardige begroeiing in diverse soorten en maten, bergen in velerlei verschijningsvormen en afmetingen (met of zonder toefjes sneeuw), water in veranderende kleuren, verblijven er in Ålvik ook dieren. Zo zagen wij grote & kleine vogels, vissen, stiefelende egels, een vleermuis, prikkende en niet prikkende insecten en de buurtbunzing die schielijk wegzwom, bij de eerste rots rechtsaf. Muggen houden zich gedeisd, maar wat niet is, kan nog komen. Het was een zonnige dag. Wij genoten van het nietsdoen. Onze wezens kwamen tot rust.

Gisteren was de langste dag, dus we gaan weer korten…. Het is nu een half uur na middernacht, de eerste heldere nacht sinds we hier zijn en het is nog steeds niet donker. Een onbegrijpelijke, bijna mystieke ervaring. Hoogzomer in Noorwegen en eergisteren sneeuwde het op 800 meter. Er is een heel goede internetsite die per uur aangeeft wat de weersverwachtig voor deze streek is. Uiterst nauwkeurig al springt Ålvik er in positieve zin uit. Het regent hier minder dan in de omliggende gebieden. Maar echt warm is het nog niet geweest zodat we de temperatuur maar in Fahrenheit beleven, dan lijkt het nog wat. Wat me het meest verbaast, is dat ik als warmte aanbidder nauwelijks last heb gehad van de weersomstandigheden. Het is hier zo mooi, licht en groen dat de rest bijzaak is. Zoals de Noren zeggen: het regent hier veel, daarom is het zo mooi. Tsja….ze hebben een punt….

Dat is de (voorlopige naam). Monique werkt aan de website (www.artcentremessen.com). Het gebouw bevalt ons bijzonder. Er is zoveel ruimte en zoveel mogelijk en om hier te wonen en te werken is geweldig. Het is ruim, heeft een prachtige ligging (maar dat is bijna standaard in Noorwegen), is goed te bereiken met het openbaar vervoer en de supermarkt is letterlijk naast de deur. Twee plaatselijke kunstenaars, Olemads Vevle & Judy Sirks gaan een permanent atelier inrichten en de honneurs waarnemen als wij er niet zijn. Dat geeft ons vrijheid. Het gebouw gaat plaats bieden aan artists in residence en wordt beschikbaar voor kunstprojecten op aanvraag, concerten, exposities etc.

Koffie. Zonder koffie geen beweging in dit land, zoveel is ons al duidelijk. Liefst zwart en dan de hele godgansedag. De klusjesman van de gemeente heet Nils. Jan, zal ik maar zeggen, maar dan Nils. Hij repareerde het toilet op de eerste verdieping. Kopje koffie? Ja, graag! Met melk? Nou, dat wilde hij ook wel eens proberen. Gezellig. In de supermarkt is een koffiehoek voor wat we in Nederland de hang-ouderen zouden noemen. Café’s, daar doen ze hier niet aan, maar ja Ålvik is dan ook een gehucht. Een gehucht met uitzicht, fabriek, onwaarschijnlijke natuur en een koffiehoek in de co-op.

De haven van Øystese, dorp aan de Hardangerfjord

Torunn, een van de vrouwen die deel uitmaakt van de huisvrouwenclub, gaat ons helpen een Dugnad te organiseren. Een dugnad is een oproep voor hulp bij verhuizing, schilderen, schoonmaken, gericht aan de lokale bevolking. Een sociale gebeurtenis. Er moet nog veel werk worden verzet voor de eerste kunstenaars komen, dus het lijkt een goed idee. “Je maakt zelf een A4tje en hangt ‘m op een paar strategische plekken”. zegt ze, “bijvoorbeeld in de supermarkt of bij de bushalte”. “Maar”, vraag ik, “worden die flyers wel gelezen?”. Torunn barst in lachen uit. “Flyers lezen is het enige dat hier gebeurt”, zegt ze. “En als er dan een nieuwe hangt, sms-en we dat aan elkaar door”. Ik heb de grote stad met me meegenomen, sluit waarschijnlijk als enige hier de deur van ons huis af. De fjord is m’n decor, Messen mijn podium. Ik ben er wel maar moet nog wel even landen…. “Als er koffie is, komen er zeker mensen”, verzekert Torunn ons. Ik geloof haar, maar nog niet helemaal.

Messen is eigendom van de metaalfabriek Bjølvefossen. Jarenlang was het een goed lopend bedrijf en bood Messen onderdak aan de directie en aan werknemers van buitenaf. Om economische redenen werd besloten de productie te verplaatsen naar Ijsland. De lege fabriekshallen (zeer fotogeniek) zouden beschikbaar komen voor kunstenaars. Althans, dat was het plan. Een aantal kunstenaars had al projectvoorstellen, want zo’n industrieel pand prikkelt de fantasie. Helaas besloot de directie tot een doorstart en de fabriek staat weer te puffen. Stoom uit de schoorsteen. Wordt gezegd en wij geloven het, want wij willen hier niet weg. Bjølvefossen is een minpuntje voor ons verblijf in Ålvik. Maar, elk nadeel heb z’n voordeel. Dankzij de fabriek blijft de plaatselijke supermarkt, waar vrijwel alles te krijgen is, rendabel. Voor gasten in Messen zonder auto een zegening. En de zoemmm die we soms horen? Tsja….kennissen wonen naast een rivier die oorverdovend kan donderen. Count your blessings. Wij kijken naar buiten, over de fjord, zien bergen met de laatste resten sneeuw en een wolkenlucht die elk moment anders is. Wij genieten van de kleur van het water, de beweging van de bomen, de meeuwen die puur voor hun plezier op de wind zeilen. En de fabriek is buiten beeld. Die maakt wolken. Voor eigen gebruik en voor de export.

Langzamerhand zijn we in staat het gebouw te omvatten. Het is nogal groot voor twee mensen en voelt ‘s nachts, voor zover daar hier op dit moment sprake van is, enigszins unheimisch aan. De eerste nachten sliep ik slecht. Een combinatie van malend denkhoofd en het ontbreken van nacht. Omstreeks middernacht begint het te schemeren en twee uur later is het alweer licht. Eergisteren stond ik om half acht wankelend door opgebouwd slaapgebrek naast m’n bed toen ik ergens uit de gang gekreun meende te horen. Waar kwam het vandaan? Op het moment dat ik het min of meer vergeten was hoorde ik het opnieuw. Het gekreun leek gejank van een dier, ergens in het gebouw. Een eerste zoektocht leverde, behalve natte voetsporen op een van de trappen, niets op. Ik waande me in een slechte griezelfilm, m’n fantasie gevoed door slaapgebrek. Teruggekomen in het appartement was Monique ontwaakt en gezamenlijk gingen we op speurtocht. Ik voor de zekerheid gewapend met een paraplu. Dat leek me een gepast wapen. Misschien was een deur opengewaaid en een gewonde hond (zeer zeker hondsdol en agressief, bedacht ik) naar binnengeglipt. Het gejank kwam van de tweede verdieping. We slopen met gespitste oren door de donkere gang en openden de kamer waar Alvikse huisvrouwen op gezette tijden handwerkclub hebben. Een schattig klein poedelachtig hondje begroette ons kwispelend. Baasje even boodschapjes doen? In Noorwegen gebeurt niets en is alles een avontuur.